Fake?

De transgender jongen schrijft in de Facebook groep: “Ik voelde me een bedrieger toen ik vrouwelijk gekleed was, voor ik me outte als trans. En wanneer ik nu een toilet of een kleedkamer binnenloop, als man, voel ik me opnieuw een bedrieger. Ik beeld me dan in dat iedereen weet dat ik trans ben. Of dat ze denken dat ik een soort meisje ben. Ik ga ervan uit dat ze denken dat ik fake. Misschien denk ik zelf soms dat ik fake.”

Vanwaar komt dat gevoel dat we zelf vaak hebben, dat we onze omgeving een loer draaien?

Ik denk dat het komt van de samenleving waar we een deel van zijn. Van de honderden jaren geschiedenis waarin enkel cisgender mannen en vrouwen werden gezien en erkend, en al wie erbuiten viel moest het vege lijf redden door… te faken. Door zich te verbergen. Door te doen alsof ze wel een ‘normale’ man of vrouw waren. Als transgender en genderdiverse mensen dat niet deden, dan werden ze als pervers of anderszins abnormaal beschouwd, en waren allerlei vormen van geweld het gevolg. Helaas is het gebruik van verleden tijd misschien wat voorbarig, want het is heel waarschijnlijk dat de cijfers van geweld op trans mensen in de wereld heel hoog zijn. Ik wijs graag niet enkel op fysiek geweld, maar ook op de manier waarop genderdiversiteit in media en andere cultuurproducten tot voor kort aan bod kwam en nog komt. (Bij media denk ik vooral aan de lange lijst van documentaires waarin voyeurisme en obsessie m.b.t. de lichamelijke veranderingen centraal lijken te staan, maar ook interessant zijn de vele reacties op allerlei sociale media wanneer het thema aan bod komt, waarin niet zelden de waarachtigheid van trans identiteiten in vraag wordt gesteld.)

De samenleving is nog maar net aan de startlijn van verandering gekomen. 

Ik denk dat we daarom soms het gevoel hebben dat we niet (mogen) zijn wie we zijn. Bij kinderen of jongeren hoopt men op een fase. Anderen worden als 'verward' beschreven (het overkwam mij ook). Sinds kort niet meer pathologisch verward, een psychiater is nét niet meer verplicht, maar het scheelt niet veel. 

De erkenning en aanvaarding zijn nog maar net begonnen, en op veel plekken nog niet: in gezinnen, families en in relaties worden wij vaak nog niet aanvaard. De norm is nog steeds cisgender, en transgender mensen zijn een kleine minderheidEr zijn ook nog een heleboel situaties waarin onze omgeving niet goed weet hoe met ons bestaan om te gaan. De administratie, de sportclub, de kapper, ... Met onze fluïditeit weet men vaak nog geen raad.

Tot 2017 zag onze wet het nog heel eenvoudig: Ze sprak van een overtuiging tot “het andere geslacht” te behoren. Maar in 2018 blijken er meer genderidentiteiten te bestaan en veel meer soorten lichamen dan twee. Inclusief intersex lichamen, zoals dat van het model Hanne Gaby Odiele. Intersex lichamen kunnen bij de geboorte al niet in het hokje man en ook niet in het hokje vrouw geplaatst worden (maar worden er toch in geforceerd met operaties en bureaucratie). 

In plaats van iedereen in de m/v hokjes te snijden en te verklaren, zouden we ook kunnen toegeven dat het niet zo is dat er maar twee geslachten en identiteiten bestaan. Wij zijn meer. De natuur is veel meer. Met én zonder medische technologie. 

Stel je een wereld voor waarin de complexiteit van de menselijke natuur helemaal wordt gezien, op een niet-oordelende manier, waarin ze wordt onderzocht en aanvaard zoals ze is. Zouden transgender mensen dan nog het gevoel hebben dat ze de boel misschien belazeren? Zouden we dan nog zo massaal veel last hebben van (social) anxiety en andere (echte, gevaarlijke) aandoeningen zoals depressie? Zouden sommige mensen dan nog vele jaren (en soms voor altijd)  in de kast blijven? Zouden vele jongeren dan nog snakken naar 'een echte man / vrouw' zijn? 

Ik denk het niet. 

Tot dan blijven wij een beetje bedriegers, want de norm zegt dat er jongens en meisjes zijn = aangeboren penis en vagina.

Er zijn nog 'bedriegers', trouwens:
De donkere jongen die het racisme dat hij meemaakte, aanklaagt: een overdrijver.
De moslima die baas over eigen hoofd wil zijn: stiekem onderdrukt door haar gemeenschap. 
De vrouw die zegt verkracht of lastig gevallen te zijn: per definitie te wantrouwen.

Zo is de transvrouw van vijftig die zich eindelijk durft te vertonen in de kledij waarin ze zichzelf voelt: eigenlijk ne vent.
En ik ben dat dan weer niet. Tieten en een vagina, en al die jaren waarin ik als een vrouw ben gezien en behandeld! Duh. 

Ja, ik ken het gevoel dus ook. Zelfs na al die jaren waarin ik weet dat ik geen vrouw ben, duikt zo een gedachte soms op: "Misschien stel ik me alleen maar aan, of misschien vergis ik me, misschien is het niet waar. Ik hoor eigenlijk niet in dit toilet / in deze kleedkamer / bij de mannenkapper / ... Ik ben geen echte man."

Maar ik ben er tegelijkertijd van overtuigd dat niet ik het probleem ben, maar de samenleving waarin mannen en vrouwen nog zulke rigide categorieën zijn.

Ik ben wél echt. Jij bent echt. Wij zijn even echt als iemand anders. Wij mogen er zijn, zoals we er zijn.

Genderdiverse mensen zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn. Het is belangrijk dat voor ogen te houden. Laten we ervoor opkomen dat we in onze samenleving mogen zijn, precies zoals we zijn.




http://assignedmale.tumblr.com
By Sophie Labelle <3

Comments

Popular posts from this blog

Transitie / RIP Joppe Bosmans, mijn Eskiboy

Een veilige plek