Maak je keuze – of laat alles los – en spring

Als er iets is waar ik al lang van overtuigd ben, dan is het dat elk mens voortdurend keuzes maakt die haar of zijn toekomst bepalen, en dat het dus goed is om deze keuzes bewust te maken.

Maar zijn alle keuzes echt je eigen keuze? Dat denk ik ook niet.

De keuze voor een transitie

Als alles goed verloopt (en ik bid dat alles goed verloopt), dan ga ik in februari aan de mannelijke hormonen. Dat was een moeilijke beslissing. Ongeveer een jaar geleden heb ik ze gemaakt. Niemand anders dan ikzelf kon die keuze maken, ze ligt helemaal in mijn eigen handen. Het zou fout zijn als iemand anders die keuze voor mij had gemaakt. Voordien had ik wel eens het gevoel dat iemand voor mij deze keuze wilde maken, en meer dan eens had ik het gevoel dat mensen me voor deze keuze wilden behoeden. Maar wat andere mensen denken dat het beste voor je is, is irrelevant. De mening van anderen over mijn eigen leven, is iets wat ik (heel bewust) registreer en naast me neerleg. Ik vind het heel erg belangrijk dat ik mijn eigen keuzes maak. Want dat doen we uiteindelijk allemaal. Ook al pusht iemand je om een keuze te maken, het blijft jouw keuze, omdat het jouw leven is. Jij bent en blijft als mentaal valide volwassene voor je eigen leven verantwoordelijk.

Ook 'foute' keuzes wil ik kunnen maken. Dingen waarvan ik achteraf denk: Allez Robin, hoe is het mogelijk?! Foute beslissingen zijn des mensen. Er wordt getrouwd en gescheiden bij de vleet, om maar iets te noemen. We kunnen ook best in het reine komen met onze foute beslissingen. Soms vind ik zoiets zelfs juist ontzettend mooi.  

De angst om verkeerde keuzes te maken, is iets wat de meesten onder ons wel kennen. Daar heb ik het persoonlijk moeilijker mee dan met foute keuzes. Iets niet doen terwijl ergens wel een stemmetje klinkt dat je het moet doen... Oh God, wat vervelend is dat. Je kent het ongetwijfeld.

Transgender's block

Die angst heeft me de laatste jaren te veel in haar greep gehouden. Uiteindelijk heeft die angst me geblokkeerd. Ik merkte dat omdat ik in de afgelopen 7 jaar ongeveer, steeds onrustiger werd. Ik had het gevoel dat ik niets deed met mijn leven. Al mijn kennissen en vrienden ontkennen dit, en toch was dat het gevoel waar ik mee zat. Ik had het gevoel dat het leven aan me voorbij gleed. Dat ik niets deed behalve ouder worden, en dat ik voor ik het wist bejaard zou zijn en op mijn sterfbed zou liggen. Zo meteen is het gedaan, net nu ik zoveel in handen heb. Morgen word ik wakker en ben ik tachtig en heb ik niets gedaan met mijn leven! 

Mijn vrienden begrepen er niets van, want mijn agenda zit vol genoeg.

Misschien was die onrust ook gewoon een soort midlife crisis. Ik ben ondertussen een flinke dertiger en ik heb geen partner of gezin. Maar als ik dan denk hoe het zou zijn als ik die wel zou hebben… Dat had die onrust niet weggenomen, of toch niet helemaal. Lang niet. Het zou me waarschijnlijk nog langer hebben tegengehouden om de knoop door te hakken.

Sinds ik de beslissing heb genomen om wél aan de hormonen te gaan, voel ik me veel beter. Veel vrolijker en lichter. Als ik nu hoor dat mensen naar me refereren als 'mevrouw' en 'zij' (wat me elke keer weer stoort), dan weet ik: Het komt goed. Volgend jaar is het waarschijnlijk al anders. Alles komt goed! Dat is een enorme opluchting, ik voel me nu al zoveel vrijer. 

Zingen

En na de beslissing om aan de hormonen te gaan, volgde nog een andere beslissing, iets waar ik ronduit gelukkig van ben geworden. 

Wat me vooral tegenhield om aan de hormonen te gaan, was de angst voor stemveranderingen. Ik zing heel graag, en één van de eerste veranderingen dankzij de T (testosteron) is je stem die begint te zakken. Onder invloed van de T gaan je stembanden immers groeien. Het proces neemt een paar jaar in beslag. De kleur van mijn stem zal grondig veranderen. Net zoals jongens in de puberteit dat meemaken. En dat is hetgene wat me schrik aanjaagt. 

Zingen is mijn reddingsboei. Mijn stem was altijd mijn beste vriend. Hoe vaak heb ik me niet afgezonderd als kind en tiener op mijn slaapkamer en in de tuin en liedjes gezongen voor mezelf, voor de katten en de paarden en koeien in de wei en de insecten en lieveheersbeestjes. Op een keer was ik door traumatische ervaringen letterlijk mijn stem een tijd kwijt, en ik herinner me hoe ze al zingend in de tuin heel traag en voorzichtig terugkwam... 

Ik zocht en vond, zoek en vind in mijn stem manieren om ervaringen en vooral veel emoties in klank om te zetten. Mijn stem is het enige waar ik altijd op kon terugvallen en waar ik altijd veel plezier uit heb kunnen putten. 

Ik heb bovendien altijd veel meer naar hoge, ‘vrouwelijke’ stemmen geluisterd. Het begon met Billie Holiday (waar ik naar wil luisteren tot ik mijn laatste adem uitblaas) en ging over obsessies met Ella Fitzgerald en Nina Simone en Sarah Vaughan en Janis Joplin en Amy Winehouse en Joni Mitchell en Rickie Lee Jones en Cecile McLorin Salvant en ... veel meer vrouwen die mijn (muzikale) leven een stevige grond hebben gegeven. Om de één of andere reden hebben die stemmen me altijd veel meer geïnspireerd dan lagere, ‘mannelijke’ stemmen. 

Klinken

Ik zit al jaren met de angst dat mannelijke hormonen mijn muzikale ontwikkeling gaan doen stokken. Maar nu komt de aap uit de mouw. Sinds ik heb besloten dat ik wél aan de hormonen ga, ben ik ook eindelijk mijn eigen muziek serieuzer gaan nemen. Ik ben momenteel volop mijn eigen muziek aan het opnemen. Zowel thuis, als in een professionele studio.

De clou: Zonder de beslissing om aan de hormonen te gaan, had ik hiervoor nooit de moed bijeen geschraapt. Maar nu heb ik een ‘deadline’: in maart of april zal mijn stem beginnen zakken. Het is nu of nooit met deze hoge stem. Dus ben ik in oktober in gang geschoten en heb ik mensen gezocht en gevonden die me momenteel helpen alles in leuke klankvormen op de wereld te zetten. 

Ja, wat ik nu doe, zou ik zonder die deadline niet doen. Het vergt toch wel heel wat moed en geloof in jezelf om aan professionals je eigen werk voor te leggen en te vragen eraan mee te werken. Maar voorlopig gaat alles prima… Ik leer ontzettend veel bij en heb sindsdien geweldige mensen leren kennen. En ik ben gelukkig. Dit wilde ik eigenlijk altijd al doen.

Het meest vreemde is, dat waar ik bang voor was, namelijk dat ik niet meer zou kunnen zingen, in de praktijk niet gebeurt. Ik ga juist meer dan ooit mijn stem laten klinken in 2018, wanneer ik ga proberen mijn opgenomen muziek te delen met de wereld - terwijl mijn stem ondertussen al zal veranderen. 

Een interessante rit

Naast de stemveranderingen, verandert je hele lichaam onder invloed van een andere hormoonhuishouding. Elke transitie moet sowieso een beetje op maat gebeuren. Geen enkel lichaam is hetzelfde, en ik ben erg dankbaar dat ik dit onder begeleiding van een arts met veel ervaring kan doen. Ik heb die mens nodig en moet hem mijn hele lijf en leven toevertrouwen… Jep, spannend.

In de loop van de jaren heb ik zowel dankzij het internet als dankzij tientallen contacten met andere trans mannen of mensen een tamelijk goed beeld gekregen van alle veranderingen die kunnen gebeuren. Op een heleboel dingen - meer zweten, acné, andere lichaamsgeur, meer haar hier en minder haar daar - zit ik niet echt te wachten. Enkele jaren geleden heb ik een lijst gemaakt met mijn persoonlijke pro’s en contra’s van een hormoonbehandeling. De lijst van contra’s was veel, veel langer. En toch. Ik wist toen al dat het niet afhing van het aantal contra’s. Eén pro kan voldoende zijn. 

Het wordt een interessante rit. Ik kijk er vooral naar uit. Maar er komen vast een heleboel onverwachte reacties (van andere mensen en van mezelf) op me af in 2018 en 2019. Ik ben al even bezig met mezelf mentaal voor te bereiden daarop. Veel zelfliefde en zelfzorg kweken en onderhouden, goede relaties met de mensen rondom me, en intieme vriendschappen koesteren, lijken me daarin het belangrijkste. Dat zijn alweer mijn eigen, heel bewuste keuzes.

Maar transgender zijn is geen keuze. 

Net zoals niemand ervoor heeft gekozen een vrouw of een man te zijn, of hetero of homo of bi of aseksueel. Er is een soort van blauwdruk van jezelf waarmee je het moet doen. Uiteraard kan je ervoor kiezen om van jezelf te vluchten, en dat gebeurt waarschijnlijk nog steeds heel vaak, maar dat is niet hetzelfde als iemand anders zijn.

Ik weet dat ik een hij ben en dat is geen keuze. De behandeling(en) die ik zal ondergaan zijn ook niet écht een vrije keuze – ze moéten. Ik heb deze beslissing wel vijftien jaar uitgesteld (sinds ik wist dat het een optie was), maar uiteindelijk moest ik ze toch maken. 

Het gevoel van onrust, en de enorme stress van dagelijks fout gegenderd worden, zijn sinds het doorhakken van de knoop heel duidelijk verminderd. Hoeveel er ook in de soep kan lopen in de komende maanden en jaren op allerlei vlakken (hopelijk valt het allemaal wel mee), ik weet dat ik dit moét doen. Ik heb geen keuze. Ik kan er niet aan ontsnappen.

Ik ben ervan overtuigd dat ook jij in je leven keuzes hebt gemaakt die eigenlijk geen 100% vrije keuzes waren. Laat het me weten. Kan ik er misschien ook een liedje over maken ;-) 

In de loop van 2018 ga ik mijn muziek aan de wereld presenteren.
En doorheen mijn lijf gaat meer testosteron stromen dan ooit.
Ik spring en laat het los.





Comments

Popular posts from this blog

Transitie / RIP Joppe Bosmans, mijn Eskiboy

Fake?

Dolle pret