De essentieel nostalgische macho, en de rest van ons


Ben jij al eens zo'n persoontje tegengekomen dat beweert dat er maar twee geslachten zijn, man en vrouw, punt uit? Dat iemand als ik (een transgender persoon) wel kan zeggen wat die wil, maar dat mijn (huidige of vroegere) lichaam vrouwelijk is, dus dat ik een vrouw ben, basta? Dit zijn de bekende “Piemel! Vagina! Nu wil ik niet meer praten!”-mensen.
Ik heb ze al vaak ontmoet, zij die eigenlijk de identiteit van trans mensen ontkennen. In levende lijve, dan blijven ze vaak beheerst. Maar online maakt de anonimiteit het zoveel gemakkelijker om dingen uit te braken zonder enige filter. Online is het blijkbaar echt gemakkelijk om mensen rechtstreeks te vertellen dat ze niet zijn wie ze beweren te zijn. En offline gebeurt het eigenlijk ook al te vaak...
Het lijkt me dat de nieuwe inzichten over genderdiversiteit te veel zijn voor zulke mensen. Too much information. Er verandert zoveel tegenwoordig, en nu ook dàt nog? De basis van mijn identiteit, en van mijn wereldbeeld? Hou toch op! Man / vrouw, punt!!

Dat kan je gender-essentialisme noemen. Wie dit (vaak luid) verkondigt, verlangt naar de eenvoud van vroeger. Vroeger, eigenlijk nog helemaal niet zo lang geleden, toen wij genderdiverse medemensen onder de radar bleven. Tenzij als extreem uitzonderlijke transseksuelen, arme geesteszieken die na een lange strijd en vele operaties 100% man of vrouw waren geworden (as seen on Jambers en veel andere sensationele tv programma's, en in de genderklinieken waar psychiaters diagnosen stellen).
De laatste jaren blijkt plots dat de realiteit van gender veel complexer is dan 100% mannetje / vrouwtje. Voor veel mensen is het moeilijk te vatten of te aanvaarden dat een basiselement waarop onze samenleving is gebouwd, een heleboel mensen uitsluit en onzichtbaar maakt, en dat we begonnen zijn aan het veranderen van onze visie op de mensheid. Het ìs ook best wel een klus om je kijk op de wereld aan te passen, als je eenmaal gesocialiseerd bent in een wereld die enkel bestaat uit m / v. Eigenlijk vragen wij trans mensen (alle trans mensen samen, niet enkel degenen die zich identificeren als 100% man of 100% vrouw) dat alle andere mensen afstappen van een beeld dat we nog steeds aan onze kinderen leren: er zijn jongens en meisjes, en dat is alles. Vervelend… Of valt het wel mee?
Met de nodige aandacht en interesse hoeft het niet moeilijk te zijn. Ga maar eens na hoe gemakkelijk kinderen het hebben met het leren van de nieuwe gender-realiteit. Geen enkel kind onder de puberleeftijd heeft een probleem met mij. Ze stellen vragen, dat wel, en ze babbelen er zelf op los terwijl ze hun gender-wereld creëren. Ze onderzoeken en bouwen hun genderdiverse realiteit op zonder dat er taboes of complexen mee gepaard gaan. Tenzij een ouder(figuur) het taboe introduceert en aanwezig houdt… Een taboe is een verbod. Een verbod op genderdiversiteit, dus. Net zoals er in vele families en gemeenschappen ook nog een verbod bestaat op homoseksualiteit. Aanvaard je als ouder niet dat je zoon een kleedje wil dragen, dan doe je eigenlijk hetzelfde als iemand die niets wil weten van de homoseksuele oriëntatie van zijn kind.

Het gevolg van dit soort taboe is dat wij onzichtbaar worden, in de samenleving en voor onze allernaasten. Het doet pijn om niet erkend te worden door je moeder of je vader, je broer, je zus, je partner. Je mag er niet zijn, maar je bent er toch. Hoe hard we bij een afwijzing ook proberen om cisgender te zijn, het gaat niet. Op een bepaald moment moet je je bij jezelf neerleggen. Wij, transgender mensen, bestaan. En we zijn geen ideale vrouwen en mannen. Wij blijven anders dan mensen die niet transgender zijn (die natuurlijk ook geen ideale mannen en vrouwen zijn). Wij zijn een heel kleurrijke en diverse groep. Hoe meer een samenleving zich opent voor ons bestaan, hoe sneller we onszelf ook zullen kunnen zien en aanvaarden. Op micro niveau vind ik dit ook duidelijk in gezinnen. Sommige gezinnen openen zich vanaf het begin voor een transgender kind. De documentaire doorheen de kinderjaren van de Nederlandse Valentijn de Hingh was op dat vlak voor mij een eye-opener. Valentijn is opgegroeid tot een stabiel, gelukkig mens. All credit goes to her parents, die zich bleven openstellen voor wie ze was, ondanks alle tegenstand. Kinderen zijn op zich zo sterk en creatief, die komen er wel. Maar ze hebben wél steun en aanvaarding nodig van hun naasten. Op het internet duiken steeds meer filmpjes op over gezinnen die hun trans kind aanvaarden en steunen. Prachtig om zien, en inspirerend voor iedereen. Aanvaard ons, en het komt goed.

Als wij volwassenen dat verbod niet actief aanleren, dan is het voor kinderen eigenlijk niet moeilijk om de diversiteit te zien en in rekening te houden. Meerdere kinderen heb ik al vrolijk en vaak helemaal spontaan horen tateren over jongens die eigenlijk meisjes zijn, meisjes die zich ook wel een beetje jongen voelen, meisjes met piemeltjes enzovoort enzovoort. Het is voor kinderen geen groter of moeilijker issue dan andere lichaams- en identiteitskwesties. En daar zouden wij een voorbeeld aan kunnen nemen.
Gender-essentialisten roepen dat die variatie niet bestaat. Er zijn mannen en vrouwen, basta. In religieuze kringen is gender-essentialisme vaak populair, maar ook atheïsten kunnen fan zijn van een simpele wereldorde waarin de goeie oude man-vrouw verhoudingen kunnen blijven bestaan. Status quo hoera! Vrouwen zijn volgens zulke mensen dan wel eens per definitie emotionele wezens die goed voor kinderen kunnen zorgen, terwijl mannen moedig hun tranen wegslikken bij het bijeen wroeten van de kost voor hun gezin. The good old days… the good old ways.
Of toch niet zo goed, sinds #metoo?
Wat als we iedereen die niet aan de stereotypen beantwoordt, erbij zouden nemen? Pakweg, mij?
En trouwens, wie is nu eigenlijk kandidaat überman of allervrouwelijkste vrouw?
Om één of andere reden verdenk ik Poetin, die een soort mannelijke pin-up foto’s van zichzelf gebruikt om in het zadel te blijven, ervan dat hij stiekem schattige breiwerkjes maakt, misschien ergens in een schuurtje aan een tafel met een mooi tafelkleedje erop, met gordijntjes van dezelfde stof aan de ramen. Ik weet het niet, ik zie het gewoon voor me… Waarom niet? Het zou mij eerlijk gezegd hoop geven mocht ik weten dat De Wever soms eens zijn gedachten verzet met het maken van een veelkleurig bloemstukje. Prince en Freddy Mercury, die mening fan en andere deden kwijlen bij het vertoon van hun mannelijkheid tijdens hun performances, waren alleszins zo queer als een glitterende regenboog geverfd op de billen van een stoere drag queen op een pride parade in zonnig San Fransisco.  

En dit zijn misschien wat uitvergrote voorbeelden, maar stel dat je je als cisgender man goed voelt in de rol die volgens de samenleving erbij aansluit, waarom zou daar geen respect voor de integriteit van vrouwen bij horen? Of goede zorg voor je kinderen? Een gender-essentialist vindt dat al vervelend. Maar jij ziet bij deze vooral de grote voordelen van een nieuwe kijk op gender en genderrollen in. Hoera!!





Comments

  1. Prachtig geschreven, het maakt heel wat duidelijk! Groetjes, Roeland K.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Transitie / RIP Joppe Bosmans, mijn Eskiboy

Fake?

Dolle pret