De party pooper

Ik ben geen feestbeest, ik ga zelden uit.
Maar na een vermoeiende week waarin ik voor het eerst dagen na elkaar de klok rond voor een autistische jongen zorgde, had ik veel zin om uit de bol te gaan op de lokale Pride Parade.
Kabaal, chaos, veel breed lachende mensen, dansen op straat, op karren klimmen en er weer af springen (als dat nog mag in onze zeer gereglementeerde tijden), bekenden tegenkomen en ze om de hals vliegen, daar had ik zin in. Dus deed ik een oproep op Facebook: Wie gaat mee, zaterdag 12 augustus? Liefst queer mensen. Resultaat: één matig geïnteresseerde panseksuele vriendin en één schoorvoetende lesbische dertiger, en een stuk of tien hetero mensen met zin in een feestje boden zich aan. Dat zette me aan het denken… en plots zag ik iets in. Een evolutie waar ik voordien nog maar weinig aandacht aan had geschonken, maar nu stond ze me plots helder voor de geest, met enkele gevolgen. Pride parades zijn niet enkel bedrijfsparades geworden (dat wisten we al), maar ook straight parades.

Ik besloot te praten met één van die hetero kennissen die wilden komen feesten. Toen ik voorstelde dat we misschien beter op een ander moment afspraken, omdat het me eigenlijk niet zo lekker zat dat er meer complex- en achteloze hetero mensen wilden komen feesten dan niet-hetero mensen, voor wie zo’n parade blijkbaar toch nog iets meer betekent, brak de hel los. Het probleem in het kort: Ik discrimineer. Meer nog: Ik ben heterofoob.

De dagen daarna typte ik me in het zweet om aan meerdere hetero kennissen die mijn oproep hadden gelezen, uit te leggen hoe de pride parades voor veel niet-hetero’s nog altijd een uitdaging zijn, omdat we op straat gaan als onszelf en dat dat normaalgezien niet veilig is. Hoe ikzelf parades in het verleden heb ervaren als uitzonderlijke momenten van veiligheid en gemeenschappelijke kracht. Geen ander feestje heeft hetzelfde effect, omdat je voor een keer niet de uitzondering bent, omdat iedereen lacht en vriendelijk is, omdat je zonder angst voor commentaar je lief kan vasthouden en kussen. Het heeft me in het verleden veel plezier, kracht en moed gegeven. De slechte muziek, mensenmassa’s, bedrijven en afvaardigingen van politieke partijen, nam ik er dan maar bij. Maar een meerderheid aan hetero’s… dat zie ik eerlijk gezegd niet zitten. Dan voelt het voor mij niet meer even veilig en is het een absurd fenomeen geworden.

Sommige van mijn discussiepartners begonnen zichzelf in vraag te stellen en bleven open staan voor gesprek – yes!! Maar een tweetal mensen waren en bleven boos. Ze vinden me arrogant en discriminerend.
Toegegeven, ik was ook boos op een bepaald moment.
Met name toen één van hen zei (na al een lang gesprek over het onderwerp waarbij mijn argumenten niet waren aangekomen): “Ik vind het gewoon heel mooi om te zien dat zoveel mensen openheid vieren.” Mijn antwoord was: “Misschien kan je openheid gaan vieren op een parade in Rusland of ergens in de Balkan. Daar zal je aanwezigheid enorm gewaardeerd worden.”
Yes, ik was op dat moment in het gesprek gefrustreerd… Maar ik werd nog gefrustreerder. Want mijn gesprekspartner begreep het niet. Ze zei dat ze het niet begreep. ZE WIST NIET DAT EEN PRIDE PARADE IN EEN HELEBOEL LANDEN GEVAARLIJK IS! Dat er mensen worden gearresteerd, uitgejouwd en mishandeld omdat ze ervoor uitkomen te zijn wie ze zijn. Het feit dat mijn kennis dit niet wist, voelde als een slag in mijn maag. Het maakte me cynisch en uitgeput.

Op de dag van de parade zelf, was mijn pijp dan ook uit. Geen kabaal meer nodig. In plaats van naar de chaos, besloot ik naar de rust van Kartonnen Dozen te gaan, de LGBT boekenhandel in Berchem. Heerlijk babbelen met Johanna, rondsnuisteren, boeken doneren en nieuwe en tweedehands boeken kopen.

Ik voelde me weer wat vrolijker. Het was er zo heerlijk rustig. Niemand kwaad op mij.
Een koppel met een kind kwamen de winkel binnen. Ze waren naar de parade geweest en aangezien ze toch in Antwerpen waren, sprongen ze graag nog even binnen in de enige LGBT boekenwinkel die ons land nog rijk is.

De parade was fijn, zei papa één.
En vond jij het ook fijn, vroeg ik aan de zoon, die een jaar of acht moest zijn.
“Héél leuk!” zei de jongen. Bloemen, confetti, veel mensen met regenbooghoedjes, regenboogbroeken, regenbooghemden, regenboogalles! Net als de regenboogvlag die aan de gevel van de winkel hing.
Ik ging nog wat rondneuzen bij de tweedehandsboeken, niet ver van de deur naar de straat.
Daar reed een auto in volle vaart voorbij, en door het raampje schreeuwde een stem: “Fuck gay!”

Had ik toch maar naar de parade moeten gaan.



(Afbeelding door Kc Shoemake, https://www.kcshoemake.com )

Comments

Popular posts from this blog

Transitie / RIP Joppe Bosmans, mijn Eskiboy

Fake?

Dolle pret